stdClass Object ( [nid] => 378 [type] => column [language] => [uid] => 3 [status] => 1 [created] => 1282114866 [changed] => 1282226145 [comment] => 2 [promote] => 1 [moderate] => 0 [sticky] => 1 [tnid] => 0 [translate] => 0 [vid] => 378 [revision_uid] => 3 [title] => Was me dat weer eens schrikken....... [body] =>

Vorige week toen mijn opa door de hermandad naar zijn thuisfront werd terug gebracht.

Juist aan de zaterdagmiddagkoffie met mijn grootmoedertje terwijl ze net zat te vertellen graag een keertje naar de apenheul te willen. Ze had op tv gehoord van 'sidderapen' en die wilde ze eindelijk wel eens met eigen ogen aanschouwen.
Na veel vijven en zessen kwam eruit dat ze het waarschijnlijk weer eens verkeerd had verstaan.
Het wordt dus deze zomer toch het zee-aquarium in Den Haag.
Er stopte een felroze wagen met witte en blauwe striping precies voor de deur. Met gebogen hoofd en de handen voor de ogen strompelde mijn opa tussen twee agenten in het tuinpaadje op. Mijn oma kreeg allereerst erg grote ogen van schrik, stond op en zakte weer terug in haar stoel. 'Maak jij de deur even open, ja kind?' en hoewel ze haar man doorgaans met vergoelijkende glimlach een ondeugende kwajongen pleegt te noemen was dit aan haar uitdrukking te zien van geheel andere orde.
Bibberend van de stress hoorden we de toedracht van deze uitzonderlijke 'zending'.
Opa was met vishengel en toebehoren vroeg vertrokken onder de mededeling dat het wat later kon worden vandaag. Dat vindt mijn oma niet erg, zij moest nog enkele huishoudelijke klusjes afwerken waar opa beter niet bij in de buurt kon zijn. Omdat hij over een paar dagen zijn verjaardag zou vieren zou oma deze ochtend gebruiken om een pakje filterzakjes te verknippen en kleuren zodat er een vrolijk en kleurig vlaggelijntje in het hofje achterom kon wapperen. Ja, mijn grootouders hebben in de oorlog geleerd om er iets van te maken met weinig middelen en het is altijd de moeite waard er weet van te hebben.
Toen de vissen na 2 minuten nog niet toegehapt hadden besloot hij de trein te pakken en naar de gayparade in Amsterdam te reizen. Hij bekende wel vaker de stem van Mathilde Santink zo fantastisch te vinden maar mijn oma en ik verdenken hem van hevige verliefdheid.
Zo verwachtte hij dat blonde Mathilde wel in een bootje voorbij zou komen varen zodat hij kon zwaaien met zijn hengel en roepen hoe goed ze wel niet was.
Nadat hij verschillende andere toeschouwers wél tegen hun zin aan zijn haak had geslagen en als gevolg hiervan enkele malen ternauwernood aan een pak rammel ontkwam, droop hij teleurgesteld af.  Geld voor cafébezoek had ie niet en voor zijn totaal aan portemonnee-inhoud van 20 cent kon je in de hoofdstad nergens legaal je blaas ledigen.
Zijn laatste geld had hij zojuist uitgegeven aan een riante roomsoes met veel slagroom en bovenop een laagje poedersuiker. Met het witte poeder nog onder zijn neus stuitte hij op een hondenuitlaatplaats en stond aan de rand te doen wat onoverkomelijk was.
Op dat moment greep een agent hem bij de elleboog en tja, een oude man met wit poeder onder zijn neus die zomaar een hondenuitlaatplek misbruikt...
De agenten had geen oor voor de excuses van mijn bange grootvader maar brachten hem gelukkig wel naar huis.
Oma probeerde nog iets van de situatie te redden door te verklaren dat haar echtgenoot wel vaker iets aan zijn neus heeft hangen en glimlachend verontschuldigend bekende ze dat hij wel vaker stiekem zijn neus in de schone theedoek depte.
Dat liep weer met een sisser af maar de schrik hadden we weer te pakken...

Net zoals na het lezen van de krant bijvoorbeeld, na het zien van het journaal.
De afgelopen weken moest ik met een loep de goede nieuwtjes zoeken!
Het kan toch niet echt zo zijn dat enkel een stijging van 0,2 % economisch herstel ons in een euforistische stemming zal brengen?
Dat bij het vernemen van dit nieuws wij allen juichend onze povere woningen uitrennen en buiten zinnen op straat gaan dansen, zoals na de bevrijding in 1945, wildvreemden aanklampen en tegen hen roepen: heb je het gehoord? Het gaat weer bergopwaarts met ons land, we hoeven niet meer bang te zijn voor de toekomst, er is een economisch herstel van 0,2%, er kan ons niks meer gebeuren, we zijn veilig hier. Kom, laten we de trein naar Den Haag pakken en bloemen brengen... 

In plaats daarvan merken wij er niets van als onze economie bijna niets groeit. Er is voor de werkenden steeds minder zekerheid en behalve enkele linkse partijen wil men in Den Haag de ontslagbescherming tussen soep en aardappelen zo snel mogelijk wegnemen.
Mensen zonder betaald werk voelen het des te nadrukkelijker wanneer het slechter gaat.
Het valt me op dat sinds het kabinet Balkenende gevallen is, verschillende demissionaire ministers ineens het lef hebben de meest absurde plannen op tafel te gooien. Was me dat weer schrikken toen Klink iets had verzonnen... Gelukkig hebben we een sterke oppositieclan die het tegen Ab Klink opnam en kon tegenhouden dat we bijvoorbeeld voor bezoek aan huisarts, logopedist, psycholoog of fysiotherapeut weer eens extra moesten dokken.
Ingrijpen in de medische zorg is al veel te veel gedaan met de meest pijnlijke gevolgen voor de oudere, de zieke en gehandicapte medemens.
In mijn omgeving komt mij ter ore dat het CIZ geen drempelplaat aan de voordeur voor Ferd, een terminaal kankerpatiënt wil toekennen.
Hij heeft deze nodig om in zijn laatste weken af en toe zijn woning te kunnen verlaten zodat hij met de rolstoel nog een luchtje kan scheppen.
Nicht Ankie wist niet hoe ze in het ziekenhuis in Eindhoven moest komen voor het intakegesprek waarin ze
zou horen wanneer er met bestralingstherapie zou worden begonnen. Hoewel goed en duur verzekerd, verzekerde de administratie van VGZ haar dat een ziekentaxi daarvoor niet in aanmerking kwam.
En Beppie, hier om de hoek wonende en zwaar spastisch, werd weer eens vergeten door de combitaxi en wist laatst niet meer hoe van het ziekenhuis in de stad weer thuis te komen.
Tja, en dan schieten me de woorden van onze voormalig Minister President te binnen: meer zorg voor elkaar moesten we tonen, zelfredzaamheid moesten we laten zien, meedoen moesten we, vooral niet aan de kant blijven staan en oog hebben voor de noden van de medemens. Naar Christelijke normen en waarden! Ik zal de genoemde drie zieken het wel eens onder de neus wrijven als ik ze zie.
Beppie, ocharm dan, een keertje vergeten door de taxi? GEWOON NIET AAN DE KANT BLIJVEN STAAN!
Ankie, geen taxi om naar je intake voor je bestraling? KIJK EENS HOE MOEILIJK JOUW MEDEMENS HET KAN HEBBEN!
Ferd, je kan niet meer je huis verlaten om een luchtje te scheppen? BEN EENS EEN BEETJE ZELFREDZAAM FERD, MOET JE NOU ALLE GEMAK VAN DE WERELD HEBBEN OMDAT JE EEN BEETJE KANKER HEBT?
Om hen dat te gaan vertellen heeft nogal wat haast want mede dankzij dit huidige ziekenzorgstelsel is de kans klein dat ze het einde van 2010 halen. Als die holle frasen van Balkenende als een aanmoediging bedoeld waren voor de luilakken onder ons zou het voor hen niet gewerkt hebben, daarentegen kwam het een belediging voor degenen die zonder voorbehoud en uit medemenselijkheid, in alle gevallen mensen in nood te hulp schieten waar dat maar nodig is. Het is dan ook steeds vaker broodnodig omdat de hulpverlening in de zorg een gedrocht van jewelste blijkt te zijn. Ik lees zojuist in mijn lokaal dagblad dat ons ziekenhuis een website speciaal voor kinderen heeft geopend. Ik lees het en denk, wat kost dat dan weer in godsnaam en is dat heel erg noodzakelijk en hoeveel kinderen hebben daar iets aan?
Tante Agaat, bijna 90, moest vorige week worden opgenomen in een verzorghuis. Ze had al een jaartje zorg aan huis maar nu kon ze niet meer thuis blijven wonen.
Haar zoon had geconstateerd dat haar magnetron een vreemd geluid maakte. Toen hij het deurtje opende zag hij de oorzaak meteen.  Behalve de voorgekookte warme prak van Tafeltje Dekje had tante Agaat het nodig gevonden de broodrooster op de draaiende schijf te zetten. Bij het betreden van zijn moeders huisje, stond ze overstuur in de bijkeuken krampachtig met de afstandsbediening van de tv het deurtje van de wasmachine te openen. Vergeefs uiteraard.

Het is beter voor tante Agaat dat ze naar het verzorgingshuis gaat, legde zoon aan mij uit.
Ze heeft nog voor een half jaartje oldie-pampers genoeg, alsmede onderleggers voor in bed, servetten en slabbetjes voor de maaltijden, rekverbanden voor armen en benen, steunkousen en steuncorset, medicijnen voor hart, nieren, tegen hoge bloeddruk, cholesterolverlagers, alles duur betaald maar zeker nog bruikbaar.
Zorghuis Op den ouden Grafheuvel maakte er echter korte metten mee.
Alles werd weggegooid en opnieuw aangeschaft, uiteraard na enkele maanden administratieve medische, sociale, en financiële procedures, gepaard met kilo's in te vullen formulieren en overbodige rompslomp zoals gebruikelijk naar Nederlandse modern model.
Vraagt u zich nog af waarom de zorg zo onbetaalbaar is en steeds duurder wordt?
Het is nog maar zeven jaren geleden dat de premie van onze zorgverzekering nog geen dertig euro maandelijks bedroeg!
Niet alleen de zorg, alles in dit land schijnt met de dag duurder te worden. Als je goed in de slappe was zit valt het waarschijnlijk niet op, maar we moeten constateren dat in de winkels prijsverhogingen ineens van 30% voor onze producten schering en inslag zijn. Het is zelfs zo scheef dat we extra betalen voor het ontvangen van een rekening voor bellen of tv ontvangst.
Intussen is men in Den Haag druk bezig met in de lucht boksen, luchtkastelen bouwen en alvast verhuren en andere schijnbewegingen om een nieuw landsbestuur te formeren.
Ze worden het niet eens over de mate van bezuinigingen doorvoeren. De rechtse partijen willen de armen desnoods naakt over straat sturen en de rijken blijven voeden. Iedereen moet een tandje 'bijzetten' vinden de rechtse politici.
Corrie Konings nam dit letterlijk, ik moest echt schrikken toen ik het resultaat zag.  

josje

 

[log] => [revision_timestamp] => 1282226145 [format] => 2 [name] => beheerder [picture] => [data] => a:3:{s:13:"form_build_id";s:37:"form-1c3bf9fd15d8ce0f7fc18e9997ebeaf7";s:7:"contact";i:1;s:17:"mimemail_textonly";i:0;} [path] => column/was-me-dat-weer-eens-schrikken [field_column_editie] => Array ( [0] => Array ( [value] => 37 [safe] => 37 [view] => 37 ) ) [last_comment_timestamp] => 1282114866 [last_comment_name] => [comment_count] => 0 [taxonomy] => Array ( ) [locations] => Array ( ) [location] => Array ( ) [build_mode] => 0 [readmore] => 1 [content] => Array ( [field_column_editie] => Array ( [#type_name] => column [#context] => full [#field_name] => field_column_editie [#post_render] => Array ( [0] => content_field_wrapper_post_render ) [#weight] => -4 [field] => Array ( [#description] => [items] => Array ( [0] => Array ( [#formatter] => default [#node] => stdClass Object *RECURSION* [#type_name] => column [#field_name] => field_column_editie [#weight] => 0 [#theme] => text_formatter_default [#item] => Array ( [value] => 37 [safe] => 37 [#delta] => 0 ) [#title] => [#description] => [#theme_used] => 1 [#printed] => 1 [#type] => [#value] => [#prefix] => [#suffix] => [#children] => 37 ) [#title] => [#description] => [#children] => 37 [#printed] => 1 ) [#single] => 1 [#attributes] => Array ( ) [#required] => [#parents] => Array ( ) [#tree] => [#context] => full [#page] => 1 [#field_name] => field_column_editie [#title] => Column editie [#access] => 1 [#label_display] => above [#teaser] => [#node] => stdClass Object *RECURSION* [#type] => content_field [#children] => 37 [#printed] => 1 ) [#title] => [#description] => [#children] => [#printed] => 1 ) [body] => Array ( [#weight] => -3 [#value] =>

Vorige week toen mijn opa door de hermandad naar zijn thuisfront werd terug gebracht.

Juist aan de zaterdagmiddagkoffie met mijn grootmoedertje terwijl ze net zat te vertellen graag een keertje naar de apenheul te willen. Ze had op tv gehoord van 'sidderapen' en die wilde ze eindelijk wel eens met eigen ogen aanschouwen.
Na veel vijven en zessen kwam eruit dat ze het waarschijnlijk weer eens verkeerd had verstaan.
Het wordt dus deze zomer toch het zee-aquarium in Den Haag.
Er stopte een felroze wagen met witte en blauwe striping precies voor de deur. Met gebogen hoofd en de handen voor de ogen strompelde mijn opa tussen twee agenten in het tuinpaadje op. Mijn oma kreeg allereerst erg grote ogen van schrik, stond op en zakte weer terug in haar stoel. 'Maak jij de deur even open, ja kind?' en hoewel ze haar man doorgaans met vergoelijkende glimlach een ondeugende kwajongen pleegt te noemen was dit aan haar uitdrukking te zien van geheel andere orde.
Bibberend van de stress hoorden we de toedracht van deze uitzonderlijke 'zending'.
Opa was met vishengel en toebehoren vroeg vertrokken onder de mededeling dat het wat later kon worden vandaag. Dat vindt mijn oma niet erg, zij moest nog enkele huishoudelijke klusjes afwerken waar opa beter niet bij in de buurt kon zijn. Omdat hij over een paar dagen zijn verjaardag zou vieren zou oma deze ochtend gebruiken om een pakje filterzakjes te verknippen en kleuren zodat er een vrolijk en kleurig vlaggelijntje in het hofje achterom kon wapperen. Ja, mijn grootouders hebben in de oorlog geleerd om er iets van te maken met weinig middelen en het is altijd de moeite waard er weet van te hebben.
Toen de vissen na 2 minuten nog niet toegehapt hadden besloot hij de trein te pakken en naar de gayparade in Amsterdam te reizen. Hij bekende wel vaker de stem van Mathilde Santink zo fantastisch te vinden maar mijn oma en ik verdenken hem van hevige verliefdheid.
Zo verwachtte hij dat blonde Mathilde wel in een bootje voorbij zou komen varen zodat hij kon zwaaien met zijn hengel en roepen hoe goed ze wel niet was.
Nadat hij verschillende andere toeschouwers wél tegen hun zin aan zijn haak had geslagen en als gevolg hiervan enkele malen ternauwernood aan een pak rammel ontkwam, droop hij teleurgesteld af.  Geld voor cafébezoek had ie niet en voor zijn totaal aan portemonnee-inhoud van 20 cent kon je in de hoofdstad nergens legaal je blaas ledigen.
Zijn laatste geld had hij zojuist uitgegeven aan een riante roomsoes met veel slagroom en bovenop een laagje poedersuiker. Met het witte poeder nog onder zijn neus stuitte hij op een hondenuitlaatplaats en stond aan de rand te doen wat onoverkomelijk was.
Op dat moment greep een agent hem bij de elleboog en tja, een oude man met wit poeder onder zijn neus die zomaar een hondenuitlaatplek misbruikt...
De agenten had geen oor voor de excuses van mijn bange grootvader maar brachten hem gelukkig wel naar huis.
Oma probeerde nog iets van de situatie te redden door te verklaren dat haar echtgenoot wel vaker iets aan zijn neus heeft hangen en glimlachend verontschuldigend bekende ze dat hij wel vaker stiekem zijn neus in de schone theedoek depte.
Dat liep weer met een sisser af maar de schrik hadden we weer te pakken...

Net zoals na het lezen van de krant bijvoorbeeld, na het zien van het journaal.
De afgelopen weken moest ik met een loep de goede nieuwtjes zoeken!
Het kan toch niet echt zo zijn dat enkel een stijging van 0,2 % economisch herstel ons in een euforistische stemming zal brengen?
Dat bij het vernemen van dit nieuws wij allen juichend onze povere woningen uitrennen en buiten zinnen op straat gaan dansen, zoals na de bevrijding in 1945, wildvreemden aanklampen en tegen hen roepen: heb je het gehoord? Het gaat weer bergopwaarts met ons land, we hoeven niet meer bang te zijn voor de toekomst, er is een economisch herstel van 0,2%, er kan ons niks meer gebeuren, we zijn veilig hier. Kom, laten we de trein naar Den Haag pakken en bloemen brengen... 

In plaats daarvan merken wij er niets van als onze economie bijna niets groeit. Er is voor de werkenden steeds minder zekerheid en behalve enkele linkse partijen wil men in Den Haag de ontslagbescherming tussen soep en aardappelen zo snel mogelijk wegnemen.
Mensen zonder betaald werk voelen het des te nadrukkelijker wanneer het slechter gaat.
Het valt me op dat sinds het kabinet Balkenende gevallen is, verschillende demissionaire ministers ineens het lef hebben de meest absurde plannen op tafel te gooien. Was me dat weer schrikken toen Klink iets had verzonnen... Gelukkig hebben we een sterke oppositieclan die het tegen Ab Klink opnam en kon tegenhouden dat we bijvoorbeeld voor bezoek aan huisarts, logopedist, psycholoog of fysiotherapeut weer eens extra moesten dokken.
Ingrijpen in de medische zorg is al veel te veel gedaan met de meest pijnlijke gevolgen voor de oudere, de zieke en gehandicapte medemens.
In mijn omgeving komt mij ter ore dat het CIZ geen drempelplaat aan de voordeur voor Ferd, een terminaal kankerpatiënt wil toekennen.
Hij heeft deze nodig om in zijn laatste weken af en toe zijn woning te kunnen verlaten zodat hij met de rolstoel nog een luchtje kan scheppen.
Nicht Ankie wist niet hoe ze in het ziekenhuis in Eindhoven moest komen voor het intakegesprek waarin ze
zou horen wanneer er met bestralingstherapie zou worden begonnen. Hoewel goed en duur verzekerd, verzekerde de administratie van VGZ haar dat een ziekentaxi daarvoor niet in aanmerking kwam.
En Beppie, hier om de hoek wonende en zwaar spastisch, werd weer eens vergeten door de combitaxi en wist laatst niet meer hoe van het ziekenhuis in de stad weer thuis te komen.
Tja, en dan schieten me de woorden van onze voormalig Minister President te binnen: meer zorg voor elkaar moesten we tonen, zelfredzaamheid moesten we laten zien, meedoen moesten we, vooral niet aan de kant blijven staan en oog hebben voor de noden van de medemens. Naar Christelijke normen en waarden! Ik zal de genoemde drie zieken het wel eens onder de neus wrijven als ik ze zie.
Beppie, ocharm dan, een keertje vergeten door de taxi? GEWOON NIET AAN DE KANT BLIJVEN STAAN!
Ankie, geen taxi om naar je intake voor je bestraling? KIJK EENS HOE MOEILIJK JOUW MEDEMENS HET KAN HEBBEN!
Ferd, je kan niet meer je huis verlaten om een luchtje te scheppen? BEN EENS EEN BEETJE ZELFREDZAAM FERD, MOET JE NOU ALLE GEMAK VAN DE WERELD HEBBEN OMDAT JE EEN BEETJE KANKER HEBT?
Om hen dat te gaan vertellen heeft nogal wat haast want mede dankzij dit huidige ziekenzorgstelsel is de kans klein dat ze het einde van 2010 halen. Als die holle frasen van Balkenende als een aanmoediging bedoeld waren voor de luilakken onder ons zou het voor hen niet gewerkt hebben, daarentegen kwam het een belediging voor degenen die zonder voorbehoud en uit medemenselijkheid, in alle gevallen mensen in nood te hulp schieten waar dat maar nodig is. Het is dan ook steeds vaker broodnodig omdat de hulpverlening in de zorg een gedrocht van jewelste blijkt te zijn. Ik lees zojuist in mijn lokaal dagblad dat ons ziekenhuis een website speciaal voor kinderen heeft geopend. Ik lees het en denk, wat kost dat dan weer in godsnaam en is dat heel erg noodzakelijk en hoeveel kinderen hebben daar iets aan?
Tante Agaat, bijna 90, moest vorige week worden opgenomen in een verzorghuis. Ze had al een jaartje zorg aan huis maar nu kon ze niet meer thuis blijven wonen.
Haar zoon had geconstateerd dat haar magnetron een vreemd geluid maakte. Toen hij het deurtje opende zag hij de oorzaak meteen.  Behalve de voorgekookte warme prak van Tafeltje Dekje had tante Agaat het nodig gevonden de broodrooster op de draaiende schijf te zetten. Bij het betreden van zijn moeders huisje, stond ze overstuur in de bijkeuken krampachtig met de afstandsbediening van de tv het deurtje van de wasmachine te openen. Vergeefs uiteraard.

Het is beter voor tante Agaat dat ze naar het verzorgingshuis gaat, legde zoon aan mij uit.
Ze heeft nog voor een half jaartje oldie-pampers genoeg, alsmede onderleggers voor in bed, servetten en slabbetjes voor de maaltijden, rekverbanden voor armen en benen, steunkousen en steuncorset, medicijnen voor hart, nieren, tegen hoge bloeddruk, cholesterolverlagers, alles duur betaald maar zeker nog bruikbaar.
Zorghuis Op den ouden Grafheuvel maakte er echter korte metten mee.
Alles werd weggegooid en opnieuw aangeschaft, uiteraard na enkele maanden administratieve medische, sociale, en financiële procedures, gepaard met kilo's in te vullen formulieren en overbodige rompslomp zoals gebruikelijk naar Nederlandse modern model.
Vraagt u zich nog af waarom de zorg zo onbetaalbaar is en steeds duurder wordt?
Het is nog maar zeven jaren geleden dat de premie van onze zorgverzekering nog geen dertig euro maandelijks bedroeg!
Niet alleen de zorg, alles in dit land schijnt met de dag duurder te worden. Als je goed in de slappe was zit valt het waarschijnlijk niet op, maar we moeten constateren dat in de winkels prijsverhogingen ineens van 30% voor onze producten schering en inslag zijn. Het is zelfs zo scheef dat we extra betalen voor het ontvangen van een rekening voor bellen of tv ontvangst.
Intussen is men in Den Haag druk bezig met in de lucht boksen, luchtkastelen bouwen en alvast verhuren en andere schijnbewegingen om een nieuw landsbestuur te formeren.
Ze worden het niet eens over de mate van bezuinigingen doorvoeren. De rechtse partijen willen de armen desnoods naakt over straat sturen en de rijken blijven voeden. Iedereen moet een tandje 'bijzetten' vinden de rechtse politici.
Corrie Konings nam dit letterlijk, ik moest echt schrikken toen ik het resultaat zag.  

josje

 

[#title] => [#description] => [#printed] => 1 ) [locations] => Array ( [#tree] => [#parents] => Array ( ) [#prefix] => [#suffix] => [#required] => [#attributes] => Array ( ) [#value] => [#weight] => 0 [#description] => [#type] => markup [#title] => [#printed] => 1 ) [#pre_render] => Array ( [0] => content_alter_extra_weights ) [#content_extra_fields] => Array ( [title] => Array ( [label] => Titel [description] => Node module form. [weight] => -5 ) [body_field] => Array ( [label] => Column [description] => Node module form. [weight] => -3 [view] => body ) [revision_information] => Array ( [label] => Revisie-informatie [description] => Node module form. [weight] => 20 ) [author] => Array ( [label] => Auteursinformatie [description] => Node module form. [weight] => 20 ) [options] => Array ( [label] => Publicatie-opties [description] => Node module form. [weight] => 25 ) [comment_settings] => Array ( [label] => Reactie-instellingen [description] => Comment module form. [weight] => 30 ) [menu] => Array ( [label] => Menu-instellingen [description] => Menu module form. [weight] => -2 ) [path] => Array ( [label] => Path settings [description] => Path module form. [weight] => 30 ) [path_redirect] => Array ( [label] => URL redirects [description] => Path redirect module listing [weight] => 30 ) ) [#title] => [#description] => [#children] =>

Vorige week toen mijn opa door de hermandad naar zijn thuisfront werd terug gebracht.

Juist aan de zaterdagmiddagkoffie met mijn grootmoedertje terwijl ze net zat te vertellen graag een keertje naar de apenheul te willen. Ze had op tv gehoord van 'sidderapen' en die wilde ze eindelijk wel eens met eigen ogen aanschouwen.
Na veel vijven en zessen kwam eruit dat ze het waarschijnlijk weer eens verkeerd had verstaan.
Het wordt dus deze zomer toch het zee-aquarium in Den Haag.
Er stopte een felroze wagen met witte en blauwe striping precies voor de deur. Met gebogen hoofd en de handen voor de ogen strompelde mijn opa tussen twee agenten in het tuinpaadje op. Mijn oma kreeg allereerst erg grote ogen van schrik, stond op en zakte weer terug in haar stoel. 'Maak jij de deur even open, ja kind?' en hoewel ze haar man doorgaans met vergoelijkende glimlach een ondeugende kwajongen pleegt te noemen was dit aan haar uitdrukking te zien van geheel andere orde.
Bibberend van de stress hoorden we de toedracht van deze uitzonderlijke 'zending'.
Opa was met vishengel en toebehoren vroeg vertrokken onder de mededeling dat het wat later kon worden vandaag. Dat vindt mijn oma niet erg, zij moest nog enkele huishoudelijke klusjes afwerken waar opa beter niet bij in de buurt kon zijn. Omdat hij over een paar dagen zijn verjaardag zou vieren zou oma deze ochtend gebruiken om een pakje filterzakjes te verknippen en kleuren zodat er een vrolijk en kleurig vlaggelijntje in het hofje achterom kon wapperen. Ja, mijn grootouders hebben in de oorlog geleerd om er iets van te maken met weinig middelen en het is altijd de moeite waard er weet van te hebben.
Toen de vissen na 2 minuten nog niet toegehapt hadden besloot hij de trein te pakken en naar de gayparade in Amsterdam te reizen. Hij bekende wel vaker de stem van Mathilde Santink zo fantastisch te vinden maar mijn oma en ik verdenken hem van hevige verliefdheid.
Zo verwachtte hij dat blonde Mathilde wel in een bootje voorbij zou komen varen zodat hij kon zwaaien met zijn hengel en roepen hoe goed ze wel niet was.
Nadat hij verschillende andere toeschouwers wél tegen hun zin aan zijn haak had geslagen en als gevolg hiervan enkele malen ternauwernood aan een pak rammel ontkwam, droop hij teleurgesteld af.  Geld voor cafébezoek had ie niet en voor zijn totaal aan portemonnee-inhoud van 20 cent kon je in de hoofdstad nergens legaal je blaas ledigen.
Zijn laatste geld had hij zojuist uitgegeven aan een riante roomsoes met veel slagroom en bovenop een laagje poedersuiker. Met het witte poeder nog onder zijn neus stuitte hij op een hondenuitlaatplaats en stond aan de rand te doen wat onoverkomelijk was.
Op dat moment greep een agent hem bij de elleboog en tja, een oude man met wit poeder onder zijn neus die zomaar een hondenuitlaatplek misbruikt...
De agenten had geen oor voor de excuses van mijn bange grootvader maar brachten hem gelukkig wel naar huis.
Oma probeerde nog iets van de situatie te redden door te verklaren dat haar echtgenoot wel vaker iets aan zijn neus heeft hangen en glimlachend verontschuldigend bekende ze dat hij wel vaker stiekem zijn neus in de schone theedoek depte.
Dat liep weer met een sisser af maar de schrik hadden we weer te pakken...

Net zoals na het lezen van de krant bijvoorbeeld, na het zien van het journaal.
De afgelopen weken moest ik met een loep de goede nieuwtjes zoeken!
Het kan toch niet echt zo zijn dat enkel een stijging van 0,2 % economisch herstel ons in een euforistische stemming zal brengen?
Dat bij het vernemen van dit nieuws wij allen juichend onze povere woningen uitrennen en buiten zinnen op straat gaan dansen, zoals na de bevrijding in 1945, wildvreemden aanklampen en tegen hen roepen: heb je het gehoord? Het gaat weer bergopwaarts met ons land, we hoeven niet meer bang te zijn voor de toekomst, er is een economisch herstel van 0,2%, er kan ons niks meer gebeuren, we zijn veilig hier. Kom, laten we de trein naar Den Haag pakken en bloemen brengen... 

In plaats daarvan merken wij er niets van als onze economie bijna niets groeit. Er is voor de werkenden steeds minder zekerheid en behalve enkele linkse partijen wil men in Den Haag de ontslagbescherming tussen soep en aardappelen zo snel mogelijk wegnemen.
Mensen zonder betaald werk voelen het des te nadrukkelijker wanneer het slechter gaat.
Het valt me op dat sinds het kabinet Balkenende gevallen is, verschillende demissionaire ministers ineens het lef hebben de meest absurde plannen op tafel te gooien. Was me dat weer schrikken toen Klink iets had verzonnen... Gelukkig hebben we een sterke oppositieclan die het tegen Ab Klink opnam en kon tegenhouden dat we bijvoorbeeld voor bezoek aan huisarts, logopedist, psycholoog of fysiotherapeut weer eens extra moesten dokken.
Ingrijpen in de medische zorg is al veel te veel gedaan met de meest pijnlijke gevolgen voor de oudere, de zieke en gehandicapte medemens.
In mijn omgeving komt mij ter ore dat het CIZ geen drempelplaat aan de voordeur voor Ferd, een terminaal kankerpatiënt wil toekennen.
Hij heeft deze nodig om in zijn laatste weken af en toe zijn woning te kunnen verlaten zodat hij met de rolstoel nog een luchtje kan scheppen.
Nicht Ankie wist niet hoe ze in het ziekenhuis in Eindhoven moest komen voor het intakegesprek waarin ze
zou horen wanneer er met bestralingstherapie zou worden begonnen. Hoewel goed en duur verzekerd, verzekerde de administratie van VGZ haar dat een ziekentaxi daarvoor niet in aanmerking kwam.
En Beppie, hier om de hoek wonende en zwaar spastisch, werd weer eens vergeten door de combitaxi en wist laatst niet meer hoe van het ziekenhuis in de stad weer thuis te komen.
Tja, en dan schieten me de woorden van onze voormalig Minister President te binnen: meer zorg voor elkaar moesten we tonen, zelfredzaamheid moesten we laten zien, meedoen moesten we, vooral niet aan de kant blijven staan en oog hebben voor de noden van de medemens. Naar Christelijke normen en waarden! Ik zal de genoemde drie zieken het wel eens onder de neus wrijven als ik ze zie.
Beppie, ocharm dan, een keertje vergeten door de taxi? GEWOON NIET AAN DE KANT BLIJVEN STAAN!
Ankie, geen taxi om naar je intake voor je bestraling? KIJK EENS HOE MOEILIJK JOUW MEDEMENS HET KAN HEBBEN!
Ferd, je kan niet meer je huis verlaten om een luchtje te scheppen? BEN EENS EEN BEETJE ZELFREDZAAM FERD, MOET JE NOU ALLE GEMAK VAN DE WERELD HEBBEN OMDAT JE EEN BEETJE KANKER HEBT?
Om hen dat te gaan vertellen heeft nogal wat haast want mede dankzij dit huidige ziekenzorgstelsel is de kans klein dat ze het einde van 2010 halen. Als die holle frasen van Balkenende als een aanmoediging bedoeld waren voor de luilakken onder ons zou het voor hen niet gewerkt hebben, daarentegen kwam het een belediging voor degenen die zonder voorbehoud en uit medemenselijkheid, in alle gevallen mensen in nood te hulp schieten waar dat maar nodig is. Het is dan ook steeds vaker broodnodig omdat de hulpverlening in de zorg een gedrocht van jewelste blijkt te zijn. Ik lees zojuist in mijn lokaal dagblad dat ons ziekenhuis een website speciaal voor kinderen heeft geopend. Ik lees het en denk, wat kost dat dan weer in godsnaam en is dat heel erg noodzakelijk en hoeveel kinderen hebben daar iets aan?
Tante Agaat, bijna 90, moest vorige week worden opgenomen in een verzorghuis. Ze had al een jaartje zorg aan huis maar nu kon ze niet meer thuis blijven wonen.
Haar zoon had geconstateerd dat haar magnetron een vreemd geluid maakte. Toen hij het deurtje opende zag hij de oorzaak meteen.  Behalve de voorgekookte warme prak van Tafeltje Dekje had tante Agaat het nodig gevonden de broodrooster op de draaiende schijf te zetten. Bij het betreden van zijn moeders huisje, stond ze overstuur in de bijkeuken krampachtig met de afstandsbediening van de tv het deurtje van de wasmachine te openen. Vergeefs uiteraard.

Het is beter voor tante Agaat dat ze naar het verzorgingshuis gaat, legde zoon aan mij uit.
Ze heeft nog voor een half jaartje oldie-pampers genoeg, alsmede onderleggers voor in bed, servetten en slabbetjes voor de maaltijden, rekverbanden voor armen en benen, steunkousen en steuncorset, medicijnen voor hart, nieren, tegen hoge bloeddruk, cholesterolverlagers, alles duur betaald maar zeker nog bruikbaar.
Zorghuis Op den ouden Grafheuvel maakte er echter korte metten mee.
Alles werd weggegooid en opnieuw aangeschaft, uiteraard na enkele maanden administratieve medische, sociale, en financiële procedures, gepaard met kilo's in te vullen formulieren en overbodige rompslomp zoals gebruikelijk naar Nederlandse modern model.
Vraagt u zich nog af waarom de zorg zo onbetaalbaar is en steeds duurder wordt?
Het is nog maar zeven jaren geleden dat de premie van onze zorgverzekering nog geen dertig euro maandelijks bedroeg!
Niet alleen de zorg, alles in dit land schijnt met de dag duurder te worden. Als je goed in de slappe was zit valt het waarschijnlijk niet op, maar we moeten constateren dat in de winkels prijsverhogingen ineens van 30% voor onze producten schering en inslag zijn. Het is zelfs zo scheef dat we extra betalen voor het ontvangen van een rekening voor bellen of tv ontvangst.
Intussen is men in Den Haag druk bezig met in de lucht boksen, luchtkastelen bouwen en alvast verhuren en andere schijnbewegingen om een nieuw landsbestuur te formeren.
Ze worden het niet eens over de mate van bezuinigingen doorvoeren. De rechtse partijen willen de armen desnoods naakt over straat sturen en de rijken blijven voeden. Iedereen moet een tandje 'bijzetten' vinden de rechtse politici.
Corrie Konings nam dit letterlijk, ik moest echt schrikken toen ik het resultaat zag.  

josje

 

[#printed] => 1 ) [links] => Array ( ) )