stdClass Object ( [nid] => 664 [type] => column [language] => [uid] => 3 [status] => 1 [created] => 1325688825 [changed] => 1326183061 [comment] => 2 [promote] => 1 [moderate] => 0 [sticky] => 1 [tnid] => 0 [translate] => 0 [vid] => 665 [revision_uid] => 3 [title] => Je eigen armoede, je eigen verantwoording [body] =>

Op het verlanglijstje voor Kerstmis 2011 van mijn dierbare opa las ik:
3 dikke theedoeken.

Ik moest stil glimlachen omdat mijn grootvader helemaal niets met vaat afdrogen heeft maar vooral veel met oerdegelijke theedoeken.
Hij draagt er altijd wel één in zijn broekzak om zijn eeuwig druppende neus mee te deppen.
Het is hem gegund; ik kocht voor de feestdagen 2011 drie theedoeken van het merk walra en verpakte ze in kleurrijk glitterpapier met als topping een fraaie blauwe papieren bloem.
Het verlanglijstje van mijn oma was iets langer en er bleek heel wat inspanning te moeten worden verricht om de verlangde cadeautjes enigszins bij benadering te leveren.
- een reservewiel voor mijn rollator
- een reserve kopie van mijn gebit
- de laatste kerst-lp van Bing Crosby
- een radiootje dat die venijnige bliepjes niet meezendt tijdens reclame en nieuws
- samen de zwarte markt in Beverwijk bezoeken voor goedkopere medicijnen
Alles in me zegt dat ik alles moet doen om te zorgen dat deze dierbare oudjes hun sobere leven nog even vol kunnen houden.
Waarom eigenlijk?
Nu begeef ik me automatisch op het terrein van de koorddansende antroposoof.
Ik weet heel goed dat als een van beiden plots overlijdt het louter voor de nabestaanden een hard gelag is; niet zozeer voor de getroffenen zelf. Die hebben al tussen de soep en aardappelen laten weten geen prijs meer te stellen op langer leven in dit verruïneerde land waar ze zich niet meer gewaardeerd weten.
De vooruitzichten op economisch, financieel en maatschappelijk gebied zijn dusdanig slecht dat in vele huishoudens de sfeer van moedeloosheid via de geraniums naar buiten walmt.
Ook voor niet bejaarde mensen. Ben je gezegend met een of andere tekortkoming op lichamelijk of psychisch vlak of beide, doe je op je eigen manier je best een goed burger te zijn, het wordt door de overheden niet als zodanig gewaardeerd. In plaats daarvan krijgen zij te horen: “wij willen zien wat iemand nog wel kan om in eigen onderhoud te voorzien.”
Hiermee ontkennen ze de stress en frustratie die mensen met een beperking ervaren door de belemmeringen, frustratie en geestelijk en soms ook lichamelijke pijn die ze elk uur van de dag ervaren door de dingen die ze juist niet meer kunnen! En dat tikt nogal aan in de beleefwereld van een burger met een of meerdere beperkingen. En dan hebben we het nog niet eens over de chronische stress die iemand met een te klein inkomen ervaart!
Hier heeft de overheid dus geen boodschap aan; de leefwereld van een gehandicapte, oudere, iemand met een beperking is helemaal niet van belang. Van belang is hoe de beperkte Nederlander koste wat kost een bijdrage levert aan de economische groei en status van Nederland zodat hij/zij trots kan zeggen niet louter een kostenpost voor dit land te zijn.
Daarnaast is de zorg- en huurtoeslag verlaagd, het eigen risicobedrag met VIJFTIG euro verhoogd, worden de boodschappen en andere levensbehoeften met de dag duurder en mogen tandartsen helemaal zelf beslissen van de overheid wat ze willen verdienen.
In dit licht meld ik een idee van de VVD om de kosten van elke medische handeling aan de gebruiker bekend te maken; zo zou de zieke zich beter bewust zijn van de kosten van de zorg en er zorgvuldiger mee omspringen.
HELP! Gaat een kankerpatiënt nu een chemokuurtje afzeggen om de kosten!
Doet de suikerpatiënt schuldbewust een stapje terug en neemt de helft aan insuline!

Mijn oma, opa, de achterbuurman en tante Agaath verkeren al in verregaande staat van depressie door de wetenschap dat ze meer aan dit land kosten dan ze opbrengen. Het zittende kabinet heeft het zo brutaal omschreven, bovendien werd hun pgb wat aangepast waardoor mijn kreupele oma en haar nog kreupeler opa zelf iets meer aan schoonmaakwerk in het huisje moeten doen. Hoewel minister Rutte zulks schaterlachend voor de camera brengt, is voor de gedupeerden duidelijke taal. Het moet bij dezen maar even klip en klaar worden dat de ideale populatie in VVD land er een is van gezonde, jonge ondernemers die van aanpakken/doorpakken weten en geenszins bereid zijn ziek of oud en gebrekkig te worden.
De dubieuze uitspraak van onze Minister President dat “niemand arm hoeft te zijn”  wordt door aanhangers van dit regime uiterst serieus genomen. Als burgers in de problemen komen ligt het nooit aan de fout bij belastingdienst of de administratie van de gemeente. Nooit aan de verhuurder, de zorgverzekeraar of de provider van het internet. Nooit aan de bank of de verzekering. Nooit aan de werkgever, het UWV of het GAK. Nooit aan de SVB of de uitgeklede zorgverzekering. Het ligt nooit aan omstandigheden die je zelf niet kunt controleren. Het kan volgens de regering toch echt niet liggen aan de zegen die euro heet! Maar u en ik weten wel beter; alleen al daardoor betalen we nu braafjes mee aan de schulden die andere eurolanden opliepen. Er werd door toezichtshouders weer eens niet ingegrepen.....
En we moeten toegeven: armoede hoeft ook niet in dit land. Als de groep decadent rijken zich iets socialer zou opstellen door bv hun overvloed met wat meer armen te willen delen, waren we al een heel eind in de goede richting. De krant zegt dat het consumentenvertrouwen met de dag daalt.
Da’s toevallig!
Mijn opa die dagelijks de krant, de nieuwsberichten en actualiteiten volgt zie ik met de dag aftakelen.
Bij binnenkomst op kerstavond was hun huis meer vol van drogend wasvocht dan van ouderwets gezellige kerstsfeer zoals vroeger. Hoe heerlijk als ik binnenkwam en de geur van appeltaart me omarmde… slechts één versiering pronkte op het salontafeltje; een bescheiden model kerststukje dat door de schoolkinderen uit de buurt gebracht was.
Maar nu moest ik vijf lakens die in de woonkamer te drogen hingen (tanta Agaath had twee dagen gelogeerd en had beweerd geen luier meer te hoeven dragen) aan de kant duwen en riep tegen beter weten in: “alles een beetje goed hier”?

Opa antwoordde hierop, roepend, met een tekst van het nieuwsblad. “vijf magere jaren Nederlandse economie’’. En die zouden hem voor deze week wel de das om doen.
90.000 Werklozen erbij die binnenkort ook niet meer weten waar ze het zoeken moeten.
“kunnen ze nu helemaal niets in dit land een beetje goed regelen? Zelfs in de jaren 30 was het nog beter sapperloot.”, is zijn commentaar hierop, vergezeld van een vuistslag naast de krant.
Hij maakt aan den lijve mee hoe het is om te leven in een land dat bezuinigen ‘op alles’ als voornaamste doel hanteert. (Sapperloot gebruikt hij tegenwoordig als beschaafd scheldwoord, daar oma gemeld heeft haar gebit niet meer te installeren ingeval haar echtgenoot volhardt in het vloeken).
Hij begon pas te zweten en sidderen toen hij hardop voorlas dat die ‘idiote burgemeester van Napels, Luigi de Magistris, van zins was om het overtollige huisafval naar Rotterdam te laten vervoeren’. “welja”, riep hij met overslaande stem. “dat hebben we hier absoluut nog nodig, sleep de drek naar Nederland. De puin van Napels die daar inmiddels tot aan de dakgoten ligt. Het zal me niet verbazen als er door die michelin worst De Jager hier ook een vergunning voor wordt uitgedeeld. Als het maar geld oplevert zijn hier de meest perverse en vervuilende logistieke handelingen welkom”.

Hij verbergt zijn tranen als het even kan maar is intens bedroefd. Het buurthuis werd onlangs gesloten waar hij in tijden van ernstige crisis nog terecht kon voor een praatje met kopje koffie.
Zelfs de kerk staat op de nietsontziende slooplijst waar hij in tijden van opperste vertwijfeling nog kwam voor een intiem onderhoud met de Heer.
De bibliotheek waar hij in tijden van zucht naar informatie en kennis naar toe kon werd gesloten vanwege rijks- dan wel gemeentebezuiniging.
Hij vertrouwde me terloops toe dat de achterbuurman op kerstavond langs geweest was met het verzoek om een beetje rattengif vanwege ongewenste gasten in de kelder. Opa en ik weten maar al te goed dat de achterbuurman wellicht geen ratten heeft maar al tijden een weg zoekt om zonder al te veel sporen uit het leven te verdwijnen. Mijn grootvader was goedmoedig bereid de achterbuurman aan wat levensverkortend medicijn te helpen, hoewel hij goed begreep wat zijn bedoeling daarmee was. In de wetenschap dat de achterbuurman in opperste wanhoop vele pogingen had ondernomen om uiteindelijk de juiste trein te halen en tevens de krant regelmatig meldde dat geen trein op de juiste plaats op de juiste tijd kwam, was dit niet meer dan een ondersteunende vriendschapsdaad. De gekwelde man kwam de laatste jaren nl vaker weer thuis dan hem lief was…
Een brief van het pensioenfonds aan mijn grootouders waarin vermeld dat hun welverdiende centjes vrijwel in rook waren opgegaan omreden van de wereldwijde recessie ontvingen ze daags voor kerst 2011. Mijn oma had iets anders in gedachten om kerstmis 2011 toch ietwat feestelijk in te vullen. Een ‘Figgy’ pudding, door Bing Crosby bezongen in een langverleden tijdperk op een christmas cd, werd trots door haar op tafel gezet.
Deze delicatesse  kon haar echtgenoot niet weerhouden om voor onbepaalde tijd te verdwijnen in zijn schuurtje waar hij onduidelijke handelingen verrichte die meestal debet waren aan wat geluidsoverlast voor de omwonenden.
Dit nu kan mijn grootouders onderhand niet meer raken.
Zij zijn beiden van mening dat in dit land wel belangrijker zaken zijn die aan het ongeoorloofde grenzen.

 

[log] => [revision_timestamp] => 1326183061 [format] => 2 [name] => beheerder [picture] => [data] => a:3:{s:13:"form_build_id";s:37:"form-1c3bf9fd15d8ce0f7fc18e9997ebeaf7";s:7:"contact";i:1;s:17:"mimemail_textonly";i:0;} [path] => column/je-eigen-armoede-je-eigen-verantwoording [field_column_editie] => Array ( [0] => Array ( [value] => 51 [safe] => 51 [view] => 51 ) ) [last_comment_timestamp] => 1325688825 [last_comment_name] => [comment_count] => 0 [taxonomy] => Array ( ) [locations] => Array ( ) [location] => Array ( ) [build_mode] => 0 [readmore] => 1 [content] => Array ( [field_column_editie] => Array ( [#type_name] => column [#context] => full [#field_name] => field_column_editie [#post_render] => Array ( [0] => content_field_wrapper_post_render ) [#weight] => -4 [field] => Array ( [#description] => [items] => Array ( [0] => Array ( [#formatter] => default [#node] => stdClass Object *RECURSION* [#type_name] => column [#field_name] => field_column_editie [#weight] => 0 [#theme] => text_formatter_default [#item] => Array ( [value] => 51 [safe] => 51 [#delta] => 0 ) [#title] => [#description] => [#theme_used] => 1 [#printed] => 1 [#type] => [#value] => [#prefix] => [#suffix] => [#children] => 51 ) [#title] => [#description] => [#children] => 51 [#printed] => 1 ) [#single] => 1 [#attributes] => Array ( ) [#required] => [#parents] => Array ( ) [#tree] => [#context] => full [#page] => 1 [#field_name] => field_column_editie [#title] => Column editie [#access] => 1 [#label_display] => above [#teaser] => [#node] => stdClass Object *RECURSION* [#type] => content_field [#children] => 51 [#printed] => 1 ) [#title] => [#description] => [#children] => [#printed] => 1 ) [body] => Array ( [#weight] => -3 [#value] =>

Op het verlanglijstje voor Kerstmis 2011 van mijn dierbare opa las ik:
3 dikke theedoeken.

Ik moest stil glimlachen omdat mijn grootvader helemaal niets met vaat afdrogen heeft maar vooral veel met oerdegelijke theedoeken.
Hij draagt er altijd wel één in zijn broekzak om zijn eeuwig druppende neus mee te deppen.
Het is hem gegund; ik kocht voor de feestdagen 2011 drie theedoeken van het merk walra en verpakte ze in kleurrijk glitterpapier met als topping een fraaie blauwe papieren bloem.
Het verlanglijstje van mijn oma was iets langer en er bleek heel wat inspanning te moeten worden verricht om de verlangde cadeautjes enigszins bij benadering te leveren.
- een reservewiel voor mijn rollator
- een reserve kopie van mijn gebit
- de laatste kerst-lp van Bing Crosby
- een radiootje dat die venijnige bliepjes niet meezendt tijdens reclame en nieuws
- samen de zwarte markt in Beverwijk bezoeken voor goedkopere medicijnen
Alles in me zegt dat ik alles moet doen om te zorgen dat deze dierbare oudjes hun sobere leven nog even vol kunnen houden.
Waarom eigenlijk?
Nu begeef ik me automatisch op het terrein van de koorddansende antroposoof.
Ik weet heel goed dat als een van beiden plots overlijdt het louter voor de nabestaanden een hard gelag is; niet zozeer voor de getroffenen zelf. Die hebben al tussen de soep en aardappelen laten weten geen prijs meer te stellen op langer leven in dit verruïneerde land waar ze zich niet meer gewaardeerd weten.
De vooruitzichten op economisch, financieel en maatschappelijk gebied zijn dusdanig slecht dat in vele huishoudens de sfeer van moedeloosheid via de geraniums naar buiten walmt.
Ook voor niet bejaarde mensen. Ben je gezegend met een of andere tekortkoming op lichamelijk of psychisch vlak of beide, doe je op je eigen manier je best een goed burger te zijn, het wordt door de overheden niet als zodanig gewaardeerd. In plaats daarvan krijgen zij te horen: “wij willen zien wat iemand nog wel kan om in eigen onderhoud te voorzien.”
Hiermee ontkennen ze de stress en frustratie die mensen met een beperking ervaren door de belemmeringen, frustratie en geestelijk en soms ook lichamelijke pijn die ze elk uur van de dag ervaren door de dingen die ze juist niet meer kunnen! En dat tikt nogal aan in de beleefwereld van een burger met een of meerdere beperkingen. En dan hebben we het nog niet eens over de chronische stress die iemand met een te klein inkomen ervaart!
Hier heeft de overheid dus geen boodschap aan; de leefwereld van een gehandicapte, oudere, iemand met een beperking is helemaal niet van belang. Van belang is hoe de beperkte Nederlander koste wat kost een bijdrage levert aan de economische groei en status van Nederland zodat hij/zij trots kan zeggen niet louter een kostenpost voor dit land te zijn.
Daarnaast is de zorg- en huurtoeslag verlaagd, het eigen risicobedrag met VIJFTIG euro verhoogd, worden de boodschappen en andere levensbehoeften met de dag duurder en mogen tandartsen helemaal zelf beslissen van de overheid wat ze willen verdienen.
In dit licht meld ik een idee van de VVD om de kosten van elke medische handeling aan de gebruiker bekend te maken; zo zou de zieke zich beter bewust zijn van de kosten van de zorg en er zorgvuldiger mee omspringen.
HELP! Gaat een kankerpatiënt nu een chemokuurtje afzeggen om de kosten!
Doet de suikerpatiënt schuldbewust een stapje terug en neemt de helft aan insuline!

Mijn oma, opa, de achterbuurman en tante Agaath verkeren al in verregaande staat van depressie door de wetenschap dat ze meer aan dit land kosten dan ze opbrengen. Het zittende kabinet heeft het zo brutaal omschreven, bovendien werd hun pgb wat aangepast waardoor mijn kreupele oma en haar nog kreupeler opa zelf iets meer aan schoonmaakwerk in het huisje moeten doen. Hoewel minister Rutte zulks schaterlachend voor de camera brengt, is voor de gedupeerden duidelijke taal. Het moet bij dezen maar even klip en klaar worden dat de ideale populatie in VVD land er een is van gezonde, jonge ondernemers die van aanpakken/doorpakken weten en geenszins bereid zijn ziek of oud en gebrekkig te worden.
De dubieuze uitspraak van onze Minister President dat “niemand arm hoeft te zijn”  wordt door aanhangers van dit regime uiterst serieus genomen. Als burgers in de problemen komen ligt het nooit aan de fout bij belastingdienst of de administratie van de gemeente. Nooit aan de verhuurder, de zorgverzekeraar of de provider van het internet. Nooit aan de bank of de verzekering. Nooit aan de werkgever, het UWV of het GAK. Nooit aan de SVB of de uitgeklede zorgverzekering. Het ligt nooit aan omstandigheden die je zelf niet kunt controleren. Het kan volgens de regering toch echt niet liggen aan de zegen die euro heet! Maar u en ik weten wel beter; alleen al daardoor betalen we nu braafjes mee aan de schulden die andere eurolanden opliepen. Er werd door toezichtshouders weer eens niet ingegrepen.....
En we moeten toegeven: armoede hoeft ook niet in dit land. Als de groep decadent rijken zich iets socialer zou opstellen door bv hun overvloed met wat meer armen te willen delen, waren we al een heel eind in de goede richting. De krant zegt dat het consumentenvertrouwen met de dag daalt.
Da’s toevallig!
Mijn opa die dagelijks de krant, de nieuwsberichten en actualiteiten volgt zie ik met de dag aftakelen.
Bij binnenkomst op kerstavond was hun huis meer vol van drogend wasvocht dan van ouderwets gezellige kerstsfeer zoals vroeger. Hoe heerlijk als ik binnenkwam en de geur van appeltaart me omarmde… slechts één versiering pronkte op het salontafeltje; een bescheiden model kerststukje dat door de schoolkinderen uit de buurt gebracht was.
Maar nu moest ik vijf lakens die in de woonkamer te drogen hingen (tanta Agaath had twee dagen gelogeerd en had beweerd geen luier meer te hoeven dragen) aan de kant duwen en riep tegen beter weten in: “alles een beetje goed hier”?

Opa antwoordde hierop, roepend, met een tekst van het nieuwsblad. “vijf magere jaren Nederlandse economie’’. En die zouden hem voor deze week wel de das om doen.
90.000 Werklozen erbij die binnenkort ook niet meer weten waar ze het zoeken moeten.
“kunnen ze nu helemaal niets in dit land een beetje goed regelen? Zelfs in de jaren 30 was het nog beter sapperloot.”, is zijn commentaar hierop, vergezeld van een vuistslag naast de krant.
Hij maakt aan den lijve mee hoe het is om te leven in een land dat bezuinigen ‘op alles’ als voornaamste doel hanteert. (Sapperloot gebruikt hij tegenwoordig als beschaafd scheldwoord, daar oma gemeld heeft haar gebit niet meer te installeren ingeval haar echtgenoot volhardt in het vloeken).
Hij begon pas te zweten en sidderen toen hij hardop voorlas dat die ‘idiote burgemeester van Napels, Luigi de Magistris, van zins was om het overtollige huisafval naar Rotterdam te laten vervoeren’. “welja”, riep hij met overslaande stem. “dat hebben we hier absoluut nog nodig, sleep de drek naar Nederland. De puin van Napels die daar inmiddels tot aan de dakgoten ligt. Het zal me niet verbazen als er door die michelin worst De Jager hier ook een vergunning voor wordt uitgedeeld. Als het maar geld oplevert zijn hier de meest perverse en vervuilende logistieke handelingen welkom”.

Hij verbergt zijn tranen als het even kan maar is intens bedroefd. Het buurthuis werd onlangs gesloten waar hij in tijden van ernstige crisis nog terecht kon voor een praatje met kopje koffie.
Zelfs de kerk staat op de nietsontziende slooplijst waar hij in tijden van opperste vertwijfeling nog kwam voor een intiem onderhoud met de Heer.
De bibliotheek waar hij in tijden van zucht naar informatie en kennis naar toe kon werd gesloten vanwege rijks- dan wel gemeentebezuiniging.
Hij vertrouwde me terloops toe dat de achterbuurman op kerstavond langs geweest was met het verzoek om een beetje rattengif vanwege ongewenste gasten in de kelder. Opa en ik weten maar al te goed dat de achterbuurman wellicht geen ratten heeft maar al tijden een weg zoekt om zonder al te veel sporen uit het leven te verdwijnen. Mijn grootvader was goedmoedig bereid de achterbuurman aan wat levensverkortend medicijn te helpen, hoewel hij goed begreep wat zijn bedoeling daarmee was. In de wetenschap dat de achterbuurman in opperste wanhoop vele pogingen had ondernomen om uiteindelijk de juiste trein te halen en tevens de krant regelmatig meldde dat geen trein op de juiste plaats op de juiste tijd kwam, was dit niet meer dan een ondersteunende vriendschapsdaad. De gekwelde man kwam de laatste jaren nl vaker weer thuis dan hem lief was…
Een brief van het pensioenfonds aan mijn grootouders waarin vermeld dat hun welverdiende centjes vrijwel in rook waren opgegaan omreden van de wereldwijde recessie ontvingen ze daags voor kerst 2011. Mijn oma had iets anders in gedachten om kerstmis 2011 toch ietwat feestelijk in te vullen. Een ‘Figgy’ pudding, door Bing Crosby bezongen in een langverleden tijdperk op een christmas cd, werd trots door haar op tafel gezet.
Deze delicatesse  kon haar echtgenoot niet weerhouden om voor onbepaalde tijd te verdwijnen in zijn schuurtje waar hij onduidelijke handelingen verrichte die meestal debet waren aan wat geluidsoverlast voor de omwonenden.
Dit nu kan mijn grootouders onderhand niet meer raken.
Zij zijn beiden van mening dat in dit land wel belangrijker zaken zijn die aan het ongeoorloofde grenzen.

 

[#title] => [#description] => [#printed] => 1 ) [locations] => Array ( [#tree] => [#parents] => Array ( ) [#prefix] => [#suffix] => [#required] => [#attributes] => Array ( ) [#value] => [#weight] => 0 [#description] => [#type] => markup [#title] => [#printed] => 1 ) [#pre_render] => Array ( [0] => content_alter_extra_weights ) [#content_extra_fields] => Array ( [title] => Array ( [label] => Titel [description] => Node module form. [weight] => -5 ) [body_field] => Array ( [label] => Column [description] => Node module form. [weight] => -3 [view] => body ) [revision_information] => Array ( [label] => Revisie-informatie [description] => Node module form. [weight] => 20 ) [author] => Array ( [label] => Auteursinformatie [description] => Node module form. [weight] => 20 ) [options] => Array ( [label] => Publicatie-opties [description] => Node module form. [weight] => 25 ) [comment_settings] => Array ( [label] => Reactie-instellingen [description] => Comment module form. [weight] => 30 ) [menu] => Array ( [label] => Menu-instellingen [description] => Menu module form. [weight] => -2 ) [path] => Array ( [label] => Path settings [description] => Path module form. [weight] => 30 ) [path_redirect] => Array ( [label] => URL redirects [description] => Path redirect module listing [weight] => 30 ) ) [#title] => [#description] => [#children] =>

Op het verlanglijstje voor Kerstmis 2011 van mijn dierbare opa las ik:
3 dikke theedoeken.

Ik moest stil glimlachen omdat mijn grootvader helemaal niets met vaat afdrogen heeft maar vooral veel met oerdegelijke theedoeken.
Hij draagt er altijd wel één in zijn broekzak om zijn eeuwig druppende neus mee te deppen.
Het is hem gegund; ik kocht voor de feestdagen 2011 drie theedoeken van het merk walra en verpakte ze in kleurrijk glitterpapier met als topping een fraaie blauwe papieren bloem.
Het verlanglijstje van mijn oma was iets langer en er bleek heel wat inspanning te moeten worden verricht om de verlangde cadeautjes enigszins bij benadering te leveren.
- een reservewiel voor mijn rollator
- een reserve kopie van mijn gebit
- de laatste kerst-lp van Bing Crosby
- een radiootje dat die venijnige bliepjes niet meezendt tijdens reclame en nieuws
- samen de zwarte markt in Beverwijk bezoeken voor goedkopere medicijnen
Alles in me zegt dat ik alles moet doen om te zorgen dat deze dierbare oudjes hun sobere leven nog even vol kunnen houden.
Waarom eigenlijk?
Nu begeef ik me automatisch op het terrein van de koorddansende antroposoof.
Ik weet heel goed dat als een van beiden plots overlijdt het louter voor de nabestaanden een hard gelag is; niet zozeer voor de getroffenen zelf. Die hebben al tussen de soep en aardappelen laten weten geen prijs meer te stellen op langer leven in dit verruïneerde land waar ze zich niet meer gewaardeerd weten.
De vooruitzichten op economisch, financieel en maatschappelijk gebied zijn dusdanig slecht dat in vele huishoudens de sfeer van moedeloosheid via de geraniums naar buiten walmt.
Ook voor niet bejaarde mensen. Ben je gezegend met een of andere tekortkoming op lichamelijk of psychisch vlak of beide, doe je op je eigen manier je best een goed burger te zijn, het wordt door de overheden niet als zodanig gewaardeerd. In plaats daarvan krijgen zij te horen: “wij willen zien wat iemand nog wel kan om in eigen onderhoud te voorzien.”
Hiermee ontkennen ze de stress en frustratie die mensen met een beperking ervaren door de belemmeringen, frustratie en geestelijk en soms ook lichamelijke pijn die ze elk uur van de dag ervaren door de dingen die ze juist niet meer kunnen! En dat tikt nogal aan in de beleefwereld van een burger met een of meerdere beperkingen. En dan hebben we het nog niet eens over de chronische stress die iemand met een te klein inkomen ervaart!
Hier heeft de overheid dus geen boodschap aan; de leefwereld van een gehandicapte, oudere, iemand met een beperking is helemaal niet van belang. Van belang is hoe de beperkte Nederlander koste wat kost een bijdrage levert aan de economische groei en status van Nederland zodat hij/zij trots kan zeggen niet louter een kostenpost voor dit land te zijn.
Daarnaast is de zorg- en huurtoeslag verlaagd, het eigen risicobedrag met VIJFTIG euro verhoogd, worden de boodschappen en andere levensbehoeften met de dag duurder en mogen tandartsen helemaal zelf beslissen van de overheid wat ze willen verdienen.
In dit licht meld ik een idee van de VVD om de kosten van elke medische handeling aan de gebruiker bekend te maken; zo zou de zieke zich beter bewust zijn van de kosten van de zorg en er zorgvuldiger mee omspringen.
HELP! Gaat een kankerpatiënt nu een chemokuurtje afzeggen om de kosten!
Doet de suikerpatiënt schuldbewust een stapje terug en neemt de helft aan insuline!

Mijn oma, opa, de achterbuurman en tante Agaath verkeren al in verregaande staat van depressie door de wetenschap dat ze meer aan dit land kosten dan ze opbrengen. Het zittende kabinet heeft het zo brutaal omschreven, bovendien werd hun pgb wat aangepast waardoor mijn kreupele oma en haar nog kreupeler opa zelf iets meer aan schoonmaakwerk in het huisje moeten doen. Hoewel minister Rutte zulks schaterlachend voor de camera brengt, is voor de gedupeerden duidelijke taal. Het moet bij dezen maar even klip en klaar worden dat de ideale populatie in VVD land er een is van gezonde, jonge ondernemers die van aanpakken/doorpakken weten en geenszins bereid zijn ziek of oud en gebrekkig te worden.
De dubieuze uitspraak van onze Minister President dat “niemand arm hoeft te zijn”  wordt door aanhangers van dit regime uiterst serieus genomen. Als burgers in de problemen komen ligt het nooit aan de fout bij belastingdienst of de administratie van de gemeente. Nooit aan de verhuurder, de zorgverzekeraar of de provider van het internet. Nooit aan de bank of de verzekering. Nooit aan de werkgever, het UWV of het GAK. Nooit aan de SVB of de uitgeklede zorgverzekering. Het ligt nooit aan omstandigheden die je zelf niet kunt controleren. Het kan volgens de regering toch echt niet liggen aan de zegen die euro heet! Maar u en ik weten wel beter; alleen al daardoor betalen we nu braafjes mee aan de schulden die andere eurolanden opliepen. Er werd door toezichtshouders weer eens niet ingegrepen.....
En we moeten toegeven: armoede hoeft ook niet in dit land. Als de groep decadent rijken zich iets socialer zou opstellen door bv hun overvloed met wat meer armen te willen delen, waren we al een heel eind in de goede richting. De krant zegt dat het consumentenvertrouwen met de dag daalt.
Da’s toevallig!
Mijn opa die dagelijks de krant, de nieuwsberichten en actualiteiten volgt zie ik met de dag aftakelen.
Bij binnenkomst op kerstavond was hun huis meer vol van drogend wasvocht dan van ouderwets gezellige kerstsfeer zoals vroeger. Hoe heerlijk als ik binnenkwam en de geur van appeltaart me omarmde… slechts één versiering pronkte op het salontafeltje; een bescheiden model kerststukje dat door de schoolkinderen uit de buurt gebracht was.
Maar nu moest ik vijf lakens die in de woonkamer te drogen hingen (tanta Agaath had twee dagen gelogeerd en had beweerd geen luier meer te hoeven dragen) aan de kant duwen en riep tegen beter weten in: “alles een beetje goed hier”?

Opa antwoordde hierop, roepend, met een tekst van het nieuwsblad. “vijf magere jaren Nederlandse economie’’. En die zouden hem voor deze week wel de das om doen.
90.000 Werklozen erbij die binnenkort ook niet meer weten waar ze het zoeken moeten.
“kunnen ze nu helemaal niets in dit land een beetje goed regelen? Zelfs in de jaren 30 was het nog beter sapperloot.”, is zijn commentaar hierop, vergezeld van een vuistslag naast de krant.
Hij maakt aan den lijve mee hoe het is om te leven in een land dat bezuinigen ‘op alles’ als voornaamste doel hanteert. (Sapperloot gebruikt hij tegenwoordig als beschaafd scheldwoord, daar oma gemeld heeft haar gebit niet meer te installeren ingeval haar echtgenoot volhardt in het vloeken).
Hij begon pas te zweten en sidderen toen hij hardop voorlas dat die ‘idiote burgemeester van Napels, Luigi de Magistris, van zins was om het overtollige huisafval naar Rotterdam te laten vervoeren’. “welja”, riep hij met overslaande stem. “dat hebben we hier absoluut nog nodig, sleep de drek naar Nederland. De puin van Napels die daar inmiddels tot aan de dakgoten ligt. Het zal me niet verbazen als er door die michelin worst De Jager hier ook een vergunning voor wordt uitgedeeld. Als het maar geld oplevert zijn hier de meest perverse en vervuilende logistieke handelingen welkom”.

Hij verbergt zijn tranen als het even kan maar is intens bedroefd. Het buurthuis werd onlangs gesloten waar hij in tijden van ernstige crisis nog terecht kon voor een praatje met kopje koffie.
Zelfs de kerk staat op de nietsontziende slooplijst waar hij in tijden van opperste vertwijfeling nog kwam voor een intiem onderhoud met de Heer.
De bibliotheek waar hij in tijden van zucht naar informatie en kennis naar toe kon werd gesloten vanwege rijks- dan wel gemeentebezuiniging.
Hij vertrouwde me terloops toe dat de achterbuurman op kerstavond langs geweest was met het verzoek om een beetje rattengif vanwege ongewenste gasten in de kelder. Opa en ik weten maar al te goed dat de achterbuurman wellicht geen ratten heeft maar al tijden een weg zoekt om zonder al te veel sporen uit het leven te verdwijnen. Mijn grootvader was goedmoedig bereid de achterbuurman aan wat levensverkortend medicijn te helpen, hoewel hij goed begreep wat zijn bedoeling daarmee was. In de wetenschap dat de achterbuurman in opperste wanhoop vele pogingen had ondernomen om uiteindelijk de juiste trein te halen en tevens de krant regelmatig meldde dat geen trein op de juiste plaats op de juiste tijd kwam, was dit niet meer dan een ondersteunende vriendschapsdaad. De gekwelde man kwam de laatste jaren nl vaker weer thuis dan hem lief was…
Een brief van het pensioenfonds aan mijn grootouders waarin vermeld dat hun welverdiende centjes vrijwel in rook waren opgegaan omreden van de wereldwijde recessie ontvingen ze daags voor kerst 2011. Mijn oma had iets anders in gedachten om kerstmis 2011 toch ietwat feestelijk in te vullen. Een ‘Figgy’ pudding, door Bing Crosby bezongen in een langverleden tijdperk op een christmas cd, werd trots door haar op tafel gezet.
Deze delicatesse  kon haar echtgenoot niet weerhouden om voor onbepaalde tijd te verdwijnen in zijn schuurtje waar hij onduidelijke handelingen verrichte die meestal debet waren aan wat geluidsoverlast voor de omwonenden.
Dit nu kan mijn grootouders onderhand niet meer raken.
Zij zijn beiden van mening dat in dit land wel belangrijker zaken zijn die aan het ongeoorloofde grenzen.

 

[#printed] => 1 ) [links] => Array ( ) )